Pierwsza noc
Zakwaterowaliśmy się pierwszego wieczoru, zajmując w co lepszych domach po jednym pokoju na osobę. Spaliśmy w prawdziwych łóżkach pod wspaniała pościelą. Mój sąsiad, kiedy już ugasił pragnienie wodą z beczki, stwierdził, że może nie będzie tak źle. Ale wtedy jeszcze nie zetknęliśmy się z Roschmannem.
Kiedy lato przeszło w jesień, a jesień w zimę, warunki w getcie pogorszyły się. Codziennie rano wszyscy mieszkańcy - głównie jednak mężczyźni, ponieważ kobiety i dzieci w przeciwieństwie do zdolnych do pracy mężczyzn mordowano przeważnie zaraz po przybyciu na miejsce - popychani i szturchani przez Łotyszy kolbami karabinów gromadzili się na placu Blaszanym i rozpoczynał się apel. Nikogo nie wywoływano po nazwisku. Liczono nas i dzielono na grupy. Prawie wszyscy mieszkańcy - mężczyźni, kobiety i dzieci - codziennie opuszczali getto w kolumnach, by przez dwanaście godzin harować w wyrastających jak po deszczu pobliskich warsztatach.
Na samym początku powiedziałem, że jestem cieślą, co nie było prawdą, ale jako architekt często widywałem cieśli przy pracy i na tyle znałem ich fach, by jakoś sobie poradzić. Miałem rację przypuszczając, że na ten zawód zawsze będzie zapotrzebowanie. Wysłano mnie do położonego w pobliżu tartaku, gdzie piłowano sosny na deski i wykonywano z nich baraki dla wojska.
Praca zwalała z nóg i potrafiła zrujnować organizm nawet zdrowego człowieka, ponieważ latem i zimą harowaliśmy na dworze, w chłodzie i wilgoci nizinnych wybrzeży Łotwy.
Rano, przed wymarszem do pracy, każdy otrzymywał pół litra tak zwanej zupy, czyli zabarwionej cieczy, czasami z pływającym kawałkiem ziemniaka, i taką samą porcję plus kromkę razowego chleba i stęchły ziemniak, kiedy wieczorem wracaliśmy do getta.
Wnoszenie jedzenia do getta karane było natychmiastową śmiercią przez powieszenie na oczach więźniów w czasie apelu na placu Blaszanym. Jednakże, aby przeżyć, trzeba było czasem podjąć to ryzyko.
